Zagospodarowanie terenu osiedla Svitlopark

Co zrobiliśmy

Najbardziej widoczne na terenie są stożkowe donice o karbowanych ściankach. Pionowe żebra kończą się ząbkowaną krawędzią, a w słońcu każda ścianka rzuca własny cień, więc bryła czyta się nawet z daleka. Donice stoją pojedynczo i rzędami na placu między budynkami oraz na dziedzińcu przy placu zabaw, w każdej rośnie drzewo.

Rabaty na placach same są wyrobami z betonu: duże podniesione rabaty, które załamują się pod kątem i zaokrąglają na zakrętach. Grunt utrzymuje beton, więc kształt zieleni rysuje sama rabata, a nie krawężnik. Wzdłuż części rabat ciągną się siedziska: graniaste betonowe segmenty z drewnianym blatem biegną łamaną linią wzdłuż krawędzi nasadzeń.

Na alejkach między trawnikami a nasadzeniami iglastymi stoją ławki z betonowymi podporami w kształcie ramy i drewnianym siedziskiem, przy wejściach i wzdłuż chodników — betonowe kosze z ukośną pokrywą. Zarówno ławki, jak i kosze to modele seryjne z naszego katalogu. Wokół drzew na jednym z placów — betonowe stożki przypniowe.

Rabata jako wyrób

Rabatę zwykle układa się na miejscu z krawężników, a jej krawędź zauważa się dopiero wtedy, gdy pęknie albo się przechyli. Tutaj rabata to gotowy wyrób z betonu i część kompozycji: ta sama szara masa co w donicach i podporach ławek, te same gładkie ściany, dlatego wszystko na terenie czyta się jako jedna seria, a nie zestaw od różnych dostawców.

Tam, gdzie wzdłuż rabaty biegnie siedzisko, drewno zostaje tylko na powierzchni, której się dotyka. Całą resztę — wysokość, kąt, linię zakrętu — trzyma beton.

Dlaczego beton na zewnątrz

Dziedziniec pracuje przez cały rok: śnieg i sól drogowa, ulewa, letnie słońce. Pigment jest wmieszany w masę betonu, a nie naniesiony z wierzchu, więc odprysk czy zarysowanie nie odsłania innego koloru pod warstwą farby — inaczej niż w malowanym metalu. Powierzchnię zabezpieczono hydrofobizatorem.

Matowa powierzchnia z widocznymi porami to charakter materiału, a nie wada. Beton niczego tu nie udaje: ani kamienia, ani drewna.